| |
![](../0_Title%20Images/titleReturnPol.gif)
|
|
POWRÓT
NASZEGO PANA,
CEL JEGO POWROTU
- RESTYTUCJA WSZYSTKICH RZECZY
-
Powtórne, osobiste przyjście naszego Pana przed
rozpoczęciem się Tysiąclecia
- Jego związek z pierwszym przyjściem
- Wybranie Kościoła i nawrócenie świata
- Wybór i wolna łaska
- Więźniowie nadziei
- Prorocze świadectwa odnoszące się do restytucji
- Powrót Naszego Pana oczywistą nadzieją dla
świata i Kościoła
|
![Bible34WycliffeB.jpg (2693 bytes)](../0_Images/Bible34WycliffeB.jpg)
|
"ABY
też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi
zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy1, co też
od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków"
- Dzieje Ap. 3:20, 21 NB.
1.
"restytucji wszystkich rzeczy" wg Biblii angielskiej KJ.
|
Powtórne
osobiste przyjście
Jezusa
![Jesus25Candlesticksa.jpg (15908 bytes)](../0_Images/Jesus25Candlesticks.jpg)
Dlaczego Jezus obiecał, że przyjdzie znowu, skoro
jest z Kościołem od 2000 lat?
|
Nasz
Pan zmierzał do tego, aby Jego uczniowie zrozumieli, iż w pewnym celu, w
pewien sposób i w pewnym czasie przyjdzie On powtórnie. Sądzimy, że
zgadzają się z tym i wierzą w to ci wszyscy, którzy zaznajomieni są z
Pismem Świętym. Prawdą jest, że Jezus rzekł do swoich uczniów:
"A oto Ja
jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata" (Mat.
28:20 NB).
I
jest z Kościołem bez przerwy przez swego ducha oraz swoje Słowo, prowadząc
go, kierując nim, pocieszając i podtrzymując swych świętych, dodając
im otuchy we wszystkich utrapieniach.
Ale chociaż Kościół cieszy się błogosławieństwami wynikającymi ze
świadomości, iż Pan wie o wszystkich jego sprawach, nieustannie
troszczy się o niego, miłuje go, to jednak tęskni do obiecanego
osobistego powrotu Pana; bo kiedy On rzekł: "a jeśli pójdę,
przyjdę znowu"(Jan 14:3 NB), na pewno mówił o swym powtórnym
osobistym przyjściu. |
Dzień
Pięćdziesiątnicy nie był wtórym przyjściem |
Niektórzy
sądzą, że miał On na myśli zesłanie ducha świętego w dzień Pięćdziesiątnicy,
inni, że zburzenie Jerozolimy, ale widocznie zapominają o fakcie, iż w
ostatniej księdze Biblii, napisanej około sześćdziesiąt lat po zesłaniu
ducha świętego, a dwadzieścia sześć lat po zburzeniu Jerozolimy, ten,
który był umarły, a ożył, mówi o owym wydarzeniu jako należącym do
przyszłości, oświadczając:
"Oto
przychodzę wkrótce, a zapłata moja jest ze mną".
Natchniony Jan odpowiada:
"Amen,
przyjdź Panie Jezu!" - Obj. 22:12, 20 NB.
Wielu uważa, że nawracanie się grzeszników stanowi część przyjścia
Chrystusa i że będzie On w taki sposób przychodził, dopóki cały świat
nie zostanie nawrócony. Wówczas, jak mówią, przyjdzie On w pełnym tego
słowa znaczeniu. |
W czasie powtórnego
przyjścia naszego Pana świat będzie daleki od nawrócenia się do Boga. ![Budda3.jpg (3239 bytes)](../0_Images/Budda3.jpg)
Buddyzm
|
Zwolennicy takiego poglądu w
swych spodziewaniach zapominają widocznie o świadectwie Pisma Świętego, które
oznajmia na ten temat coś zupełnie przeciwnego. A mianowicie mówi ono, iż w czasie
powtórnego przyjścia naszego Pana świat będzie daleki od nawrócenia się do
Boga, że
„w dniach ostatecznych nastaną trudne czasy; ludzie bowiem
będą (...) miłujący więcej rozkosze niż Boga” (2 Tym. 3:1-4 NB), że
„ludzie źli i oszuści coraz bardziej brnąć będą w zło,
błądząc sami i drugich w błąd wprowadzając” (werset 13).
Zapominają o szczególnym ostrzeżeniu Mistrza
skierowanym do Maluczkiego Stadka:
„Baczcie na siebie (...), aby ów dzień was nie zaskoczył niby sidło; przyjdzie bowiem znienacka na wszystkich
[nie czuwających], którzy mieszkają na całej ziemi” (Łuk. 21:34, 35 NB). Ponadto
możemy być pewni, że kiedy Pismo Święte mówi „i narzekać będą przed nim
wszystkie pokolenia ziemi”,
kiedy ujrzą Go przychodzącego (Obj. 1:7 BG), nie czyni ono żadnej
wzmianki na temat nawrócenia się grzeszników. Czy wszyscy ludzie mieliby lamentować z
powodu nawrócenia się grzeszników?
Przeciwnie, jeśli ten werset odnosi się do
obecności Chrystusa na ziemi, a niemal każdy to przyzna, to naucza on, iż nie wszyscy
ludzie na ziemi będą zadowoleni z pojawienia się Pana, co z pewnością nie miałoby
miejsca, gdyby wszyscy byli nawróceni.
|
|
Niektórzy spodziewają się
rzeczywistego przyjścia i obecności Pana, ale ustalają
czas tego wydarzenia na bardzo daleką przyszłość, twierdząc, iż wskutek
wysiłków Kościoła w jego obecnym stanie świat musi zostać nawrócony, i że w
ten sposób będzie wprowadzony Wiek Tysiąclecia.
Utrzymują też, że kiedy świat będzie już nawrócony, Szatan związany, ziemia pełna
poznania Pana, a narody już więcej nie będą się przygotowywać do wojny, wówczas
dzieło Kościoła w jego obecnym stanie będzie ukończone. A gdy Kościół wypełni
swoje wielkie i trudne zadanie, Pan przyjdzie, aby zakończyć ziemskie
sprawy,
wynagrodzić wierzących i potępić grzeszników.
|
![Bible23BecsHands.jpg (2321 bytes)](../0_Images/Bible23BecsHands.jpg)
![Bride8.jpg (1942 bytes)](../0_Images/Bride7.jpg)
|
Niektóre wersety Pisma
Świętego czytane w oderwaniu zdają się ów pogląd potwierdzać, ale gdy spojrzy się
na całość Boskiego Słowa i planu, okaże się, że wszystkie one podtrzymują pogląd
przeciwny, mianowicie, że Chrystus przyjdzie przed nawróceniem świata i będzie
panował w tym celu, aby świat nawrócić, że Kościół jest doświadczany
teraz, a
nagrodą obiecaną zwycięzcom jest udział z Panem Jezusem w tym panowaniu po ich
uwielbieniu. To właśnie jest ów
postanowiony przez Boga sposób błogosławienia świata, przez który poznanie Pana ma
dotrzeć do każdego stworzenia.
Oto Pańskie szczególne obietnice:
„Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze mną na moim
tronie” (Obj. 3:21 NB)
„i ożyli, i królowali z Chrystusem tysiąc lat”
(Obj.
20:4 BG).
|
Dawanie świadectwa
światu nie oznacza nawrócenia świata.
![Witnessing.jpg (2566 bytes)](../0_Images/Witnessing.jpg)
|
Zwróćmy uwagę na dwa
wersety,
do których głównie odwołują się ci, którzy twierdzą, że Pan przyjdzie dopiero po
Tysiącleciu. Pierwszy z nich mówi:
„I będzie głoszona ta ewangelia o Królestwie po całej
ziemi na świadectwo wszystkim narodom, i wtedy nadejdzie koniec” (Mat. 24:14 BG).
Utrzymuje się, iż zacytowany werset odnosi się do
nawrócenia świata przed końcem Wieku Ewangelii. Jednak dawanie świadectwa światu nie znaczy nawrócenia
świata. Werset ten nic nie mówi o tym, jak to świadectwo zostanie przyjęte.
Świadectwo, o którym mowa, już było
dane. W 1861
roku sprawozdania towarzystw biblijnych pokazały, że Ewangelia została wydana w każdym
języku ziemi, choć nie wszyscy ludzie z milionów żyjących na ziemi ją przyjęli.
Nie, nawet połowa z miliarda sześciuset milionów
nigdy nie słyszała imienia Jezus. A przecież warunek tekstu został wypełniony:
Ewangelia była głoszona na całym świecie na
świadectwo każdemu narodowi. |
Co jest obecnie głównym
celem Ewangelii? |
Apostoł (Dz.
Ap. 15:14)
mówi, iż głównym celem Ewangelii w
teraźniejszym wieku jest „wybranie ludu” dla imienia Chrystusowego
– zwycięskiego Kościoła, który w czasie Jego wtórego przyjścia będzie z Nim
zjednoczony i otrzyma Jego imię. Dawanie
świadectwa światu w tym wieku jest celem drugorzędnym. |
![ThroneA.jpg (5952 bytes)](../0_Images/ThroneA.jpg)
Wyrażenie „po
[Boskiej] prawicy" nie odnosi się do konkretnego miejsca, lecz do władzy
i mocy.
![Throne1.jpg (9185 bytes)](../0_Images/Throne1.jpg)
Król Karol II |
Drugi werset to Psalm
110:1 (NB):
„Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół
twoich jako podnóżek pod nogi twoje”.
To, co zdaje się nieuchwytne i nieokreślone w tym
wersecie to sugestia, że Chrystus siedzi gdzieś w niebiosach na materialnym tronie i
czeka, aż dzieło poddawania wszystkich rzeczy zostanie dla Niego dokonane przez
Kościół i że wówczas On przyjdzie, by objąć panowanie. Jest to błędne
zrozumienie.
Tron Boga, o którym mowa, nie jest materialnym
tronem. Określenie to oznacza najwyższy autorytet i władzę Boga. Pan Jezus został
wywyższony do godności dzielenia z Bogiem tej władzy. Paweł oświadcza:
„Dlatego też Bóg nader go [Jezusa] wywyższył, i darował
mu imię, które jest nad wszelkie imię” (Filip. 2:9 BG).
Bóg dał Jezusowi autorytet stawiający Go ponad
wszystkich, zaraz
po Ojcu. Gdyby Chrystus siedział na materialnym tronie czekając, aż Jego nieprzyjaciele
staną się Jego podnóżkiem [całkowicie poddanymi], nie mógłby oczywiście przyjść
przed ujarzmieniem wszystkich rzeczy.
Jeśli jednak słowo „prawica” z Psalmu 110 nie
odnosi się do jakiegoś konkretnego miejsca ani ławy, ale jak utrzymujemy, do władzy,
autorytetu, panowania, to analizowany werset nie będzie stał w niezgodzie z
innymi,
które nauczają, że On przyjdzie „wszystkie rzeczy sobie poddać” (Filip.
3:21 BG), na mocy nadanej Mu władzy. Zilustrujmy to: na tronie niemieckim
zasiada cesarz Wilhelm. Wypowiadając to zdanie nie myślimy o królewskim
tronie, na
którym faktycznie nieczęsto on zasiada.
Kiedy mówimy, że zasiada na tronie, rozumiemy
przez to, że rządzi on państwem niemieckim. Prawa ręka oznacza główne
miejsce,
znakomite stanowisko lub względy, zaraz po głównym władcy. W taki sposób
wywyższony był książę Bismarck – zasiadał po prawej ręce władcy, zaraz obok
cesarza Niemiec.
Józef znajdował się po prawej ręce faraona w
królestwie Egiptu, nie dosłownie, lecz według zwyczajowo przyjętego sposobu wyrażania
się. Słowa Jezusa do Kajfasza są zgodne z tą myślą:
„Odtąd ujrzycie Syna Człowieczego siedzącego na prawicy mocy Bożej, i przychodzącego na
obłokach nieba” (Mat. 26:64 NB).
Będzie On po prawicy gdy przyjdzie i pozostanie po
prawicy w Wieku Tysiąclecia i na zawsze.
|
Dzieło
pierwszego przyjścia - odkupienie ![Jesus11Death.jpg (10555 bytes)](../0_Images/Jesus11Death.jpg)
Dzieło wtórego
przyjścia - przywrócenie. |
Dalsze rozpatrywanie
objawionego planu Boga pozwoli na szersze zrozumienie celu zarówno
pierwszego, jak i
wtórego przyjścia. Powinniśmy pamiętać, iż oba te wydarzenia mają ze sobą
związek, stanowią części jednego planu.
Głównym dziełem pierwszego przyjścia było odkupienie
ludzi, zaś drugiego – przywrócenie do
pierwotnego stanu, błogosławienie i wyzwolenie odkupionych. Po złożeniu swego
życia na okup za wszystkich, nasz Zbawiciel wstąpił do nieba, by przedstawić tę
ofiarę Ojcu, dokonując w ten sposób pojednania za grzech człowieka. Pan zwleka i
zezwala „księciu tego świata” na kontynuowanie rządów zła, aż
wybierze „Oblubienicę, małżonkę Baranka”.
Aby mogła być ona uznana za godną takiego
honoru, musi przezwyciężyć
wpływy obecnego złego świata. Potem rozpocznie się dzieło udzielania rzeszom ludzkim
wielkich błogosławieństw zapewnionych przez ofiarę Jezusa, który udzieli tych
błogosławieństw wszystkim narodom ziemi. |
|
To
prawda, że dzieło
przywracania do pierwotnego stanu i błogosławienia mogło rozpocząć się od razu po
zapłaceniu ceny okupu przez Odkupiciela. Wtedy byłoby tylko jedno przyjście
Mesjasza,
panowanie i błogosławienie rozpoczęłoby się od razu, tak jak spodziewali się z
początku apostołowie (Dz. Ap. 1:6). Ale
Bóg przewidział „ze względu na nas coś lepszego”, ze względu na
chrześcijański Kościół (Hebr. 11:40). Stąd to właśnie dla naszej korzyści
dziewiętnaście wieków dzieli panowanie Chrystusa od cierpień Głowy.
|
Okres między pierwszym i wtórym
przyjściem jest przeznaczony na wybór Kościoła. ![PKBride1.jpg (2763 bytes)](../0_Images/PKBride.jpg)
Wybór
Kościoła |
Ów okres między
pierwszym i wtórym przyjściem, pomiędzy złożeniem okupu za wszystkich i
błogosławieniem wszystkich, jest przeznaczony na wypróbowanie i wybór Kościoła,
który jest Ciałem Chrystusa. W przeciwnym razie byłoby tylko jedno przyjście, a
dzieło, które zostanie dokonane w czasie wtórej obecności Jezusa – w Tysiącleciu,
nastąpiłoby po Jego zmartwychwstaniu. Albo
zamiast mówić o tym, że dzieło wtórego przyjścia nastąpiłoby natychmiast po
wykonaniu zadania pierwszego, podkreślamy raczej, iż gdyby Jahwe nie miał zamiaru
wybrać „Maluczkiego Stadka”, „Ciała Chrystusowego”,
pierwsze przyjście nie nastąpiłoby wtedy, kiedy nastąpiło, ale w czasie wtórego
przyjścia, i byłoby wtedy tylko to jedno przyjście. Bóg bowiem najwyraźniej
zaplanował dozwolenie zła na okres sześciu
tysięcy lat, jak również to, że oczyszczenie i restytucja wszystkiego będą dokonane
w siódmym tysiącu lat. |
Powód
"odkładania" przez Boga obiecanych błogosławieństw |
Przyjście Jezusa
rozumiane jako ofiara i okup za grzeszników wyprzedziło czas błogosławienia i
restytucji ludzkości o okres umożliwiający dokonanie wyboru Jezusowego „Maluczkiego
Stadka”, „współdziedziców”. To wyjaśni niektórym osobom widoczne
odkładanie ze strony Boga obiecanych i zabezpieczonych przez okup błogosławieństw. Błogosławieństwa nastąpią we właściwym
czasie, zgodnie
z pierwotnym planem, choć dla chwalebnego celu, zapłacenie ceny okupu było zapewnione
dużo wcześniej niż człowiek mógł się tego spodziewać. |
Misją
Kościoła
jest głoszenie
Ewangelii na świadectwo. ![Witnessing2.jpg (2534 bytes)](../0_Images/Witnessing2.jpg)
Bóg
nawet jeszcze nie próbował
nawracać świata
|
Apostoł informuje
nas,
iż Jezus znajdując się w niebie, był nieobecny na ziemi w ciągu całego okresu
między Jego wniebowstąpieniem a początkiem czasów restytucji, czyli Wieku Tysiąclecia
– „Którego niebo musi zatrzymać aż
do czasu odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz. Ap. 3:21 NB). Pismo Święte
naucza, że celem wtórej obecności naszego
Pana jest odnowienie wszystkich rzeczy (restytucja) i że w czasie Jego objawienia narody
będą tak dalekie od nawrócenia się, że znajdować się będą w stanie gniewu
(Obj.
11:18) i opozycji.
Ponieważ takie są nauki Pisma, to należałoby
przyjąć, że Kościół nie wypełni swojej misji i że odpowiednio do tego plan Boga
zostanie zaburzony, albo – jak twierdzimy i wyjaśniamy – Kościół w obecnym wieku
nie miał nawrócić świata, jego misją natomiast jest głoszenie Ewangelii na całym
świecie na świadectwo oraz przygotowanie się
pod Boskim kierunkiem do swego wielkiego przyszłego dzieła.
Bóg bynajmniej nie wyczerpał swej mocy
przeznaczonej na nawrócenie świata. Co więcej, On
nawet jeszcze nie próbował nawracać świata.
|
W przyszłości odbędzie się
restytucja całej ludzkości ![Family5.jpg (1890 bytes)](../0_Images/Family5.jpg)
![Family6.jpg (1964 bytes)](../0_Images/Family6.jpg)
|
Zdanie to może wydać
się niektórym osobom dziwne, ale niech się nad tym zastanowią: gdyby Bóg usiłował
dokonać takiego dzieła, doznane tu niepowodzenie byłoby oczywiste, bowiem jak to
zauważyliśmy powyżej, jedynie niewielki ułamek spośród miliardów ludzi żyjących
na ziemi słyszał o jedynym imieniu, przez
które musi uzyskać zbawienie, rozumiejąc to, co słyszy.
Mocno podkreślamy poglądy i nauki niektórych wiodących wyznań – baptystów,
prezbiterian i innych – mianowicie, iż Bóg ze świata wybiera „Maluczkie
Stadko”, Kościół. Oni wierzą, że Bóg nie uczyni nic poza wybraniem owego
Kościoła, tymczasem w Piśmie Świętym znajdujemy nauki o następnym etapie w Boskim
planie: RESTYTUCJI dla świata, która ma być dokonana przez wybrany
Kościół, gdy zostanie on skompletowany i dostąpi chwały. „Maluczkie
Stadko”, zwycięzcy tego Wieku Ewangelii, są tylko ciałem owego „Nasienia”,
w którym, lub przez które, będą błogosławione wszystkie narody ziemi. |
![Budda4.jpg (4703 bytes)](../0_Images/Budda4.jpg)
|
Ci, którzy utrzymują,
że Jahwe przez sześć tysięcy lat usiłował nawrócić świat, ale przez cały ten
czas doznawał niepowodzeń, nieuchronnie napotkają na trudność w pogodzeniu swego
poglądu z zapewnieniem Biblii, że wszelkie zamiary Boga zostaną
zrealizowane, a Jego
Słowo nie wróci do Niego niespełnione, lecz powiedzie mu się w tych
sprawach, w których zostało wysłane
(Izaj. 55:11). Fakt, iż świat dotąd nie
został nawrócony, a poznanie Pana jeszcze nie napełniło ziemi, jest
dowodem, że z
taką misją Słowo Pańskie jeszcze nie zostało wysłane.
|
![Bible25Kindigs.jpg (3221 bytes)](../0_Images/Bible25Kindigs.jpg)
"Dobrze
rozbierając słowo prawdy"
Dwa
pojęcia, które dzielą chrześcijaństwo:
|
Te rozważania doprowadzają nas do owych dwóch pojęć, które przez wieki dzielą
chrześcijaństwo, a mianowicie: „wybór” i „wolna
łaska”2. Żaden badacz Biblii nie zaprzeczy temu, że te dwie
doktryny, mimo pozornej różnicy, mają poparcie Pisma Świętego. Powinniśmy
natychmiast przypuścić, że obie muszą być w pewnym sensie prawdziwe. 2. Określenie
„wolna” w odniesieniu do łaski oznacza tu: niezasłużona, a
dostępna dla wszystkich.
Nie można ich jednak inaczej pogodzić, jak tylko
przez zachowanie Boskiego prawa i porządku, „dobrze
rozbierając słowo prawdy” w tym przedmiocie. Wspomniany porządek, jeśli
jest uwzględniany w sposób przedstawiony w Planie Wieków, wyraźnie wskaże, że pewien
wybór dokonywał się w wieku obecnym i wiekach minionych.
Natomiast to, co jest dla odróżnienia określane
mianem wolnej łaski, jest łaskawym Bożym postanowieniem na rzecz całego świata,
które ma być zastosowane w Wieku Tysiąclecia.
Jeśli zapamiętamy charakterystyczne cechy epok i
wieków podane w ogólnych zarysach w poprzednim rozdziale oraz przeanalizujemy i
umiejscowimy wszystkie wersety odnoszące się do wyboru i wolnej łaski,
stwierdzimy, że
wersety traktujące o wyborze stosują się do minionych wieków i wieku
obecnego,
tymczasem te nauczające o wolnej łasce w pełni dają się zastosować do przyszłego
wieku. |
Wybór
oraz
wolna łaska |
Tym niemniej wybór, tak
jak o nim naucza Biblia, nie jest niezależnym od osoby przymusem czy fatalnym zbiegiem
okoliczności, w co zazwyczaj wierzą i o czym nauczają jego obrońcy. Jest to wybór
osób na podstawie ich przydatności i umiejętności przystosowania się do
obrazu, jaki
Bóg miał w swym zamyśle w okresie przeznaczonym na ten cel. Doktryna o wolnej łasce, broniona przez arminian3,
jest też o wiele większym przejawem obfitej łaski Bożej, niż jej najżarliwsi
obrońcy kiedykolwiek nauczali. Boska łaska w Chrystusie jest zawsze wolna od zapłaty,
to znaczy niezasłużona.
3. Arminianie – zwolennicy przekonań
prezentowanych przez Jakuba Arminiusza (1560 – 1588), teologa, profesora Uniwersytetu w
Leiden, w Holandii. Znany on był z udziału w sporze z teologiem kalwińskim,
Franciszkiem Gomarusem, którego głównymi tematami były doktryny o łasce i
wyborze.
Arminiusz utrzymywał, że łaska jest dana wszystkim, a nie jedynie
wybranym, oraz że
wybór zależy od wiary i dobrych uczynków, nie zaś od ślepego
przeznaczenia.
Jednak od popadnięcia człowieka
w grzech aż do obecnych czasów niektóre Boskie łaski bywały ograniczane do
szczególnych jednostek, narodów i klas, zaś w przyszłym wieku cały świat zostanie
zaproszony do uczestniczenia w dobrodziejstwach, jakie wówczas zostaną zaoferowane na
warunkach, z którymi wszyscy się zapoznają. Ktokolwiek zechce, będzie mógł przyjść
i pić ze źródła życia darmo – Obj. 22:17.
|
![ISJewsRead.jpg (3670 bytes)](../0_Images/ISJewsRead.jpg)
Bóg wybrał Izrael, w którym
zilustrował sposób, w jaki zostanie dokonane wielkie dzieło na rzecz świata.
![Jesus29TeachingA.jpg (15833 bytes)](../0_Images/Jesus28Teaching.jpg)
"Jestem posłany tylko do owiec
zaginionych z domu Izraela"
(Mat. 10:5, 6)
|
Wybór
ludzi w starożytności
Spoglądając
wstecz, dostrzegamy wybór Abrahama i niektórych jego potomków.
To oni stanowili drogę, którą miało przyjść obiecane Nasienie, mające
błogosławić wszystkie narody ziemi (Gal. 3:29). Dostrzegamy też wybór owego jedynego
narodu spomiędzy wszystkich narodów – Izraela – w którym Bóg figuralnie
zilustrował sposób, w jaki dokonane zostanie to wielkie dzieło na rzecz świata.
Takimi obrazami były: wyzwolenie Izraela z
Egiptu, Chanaan, przymierza, prawa, ofiary składane za grzechy w celu zmazania jego win i
pokropienia ludu, kapłaństwo, którego zadaniem było spełnianie tych
ofiar,
kapłaństwo będące miniaturą i figuralnym przedstawieniem rzeczywistego kapłaństwa i
ofiar oczyszczających szerokie rzesze rodzaju ludzkiego. Bóg zwracając się do ludu
rzekł:
„Jedynie was znałem ze wszystkich narodów
ziemi” (Amos
3:2 BT).
Tylko ten naród był uznawany do
czasu przyjścia Chrystusa, a nawet i potem, gdyż służba naszego Pana ograniczyła się
do tego narodu. Nie pozwalał On swoim uczniom chodzić do innych, mówiąc, gdy ich
wysyłał:
„Na drogę pogan nie wkraczajcie i do
miasta Samarytan nie wchodźcie”. Dlaczego, Panie? Dlatego – wyjaśnił – że
„jestem posłany tylko do owiec zaginionych z domu Izraela” (Mat. 10:5, 6; 15:24 NB).
Cały swój czas, aż do śmierci,
poświęcił im. Jego śmierć stanowiła pierwsze dzieło na rzecz świata,
zamanifestowanie po raz pierwszy wolnej i wielce obfitej łaski, która „we właściwym
czasie” stanie się dla wszystkich prawdziwym błogosławieństwem.
|
Dar
Boży
nie jest ograniczony |
Ów największy dar Boży
nie był ograniczony do narodu lub klasy. Nie był przeznaczony wyłącznie dla
Izraela,
ale dla całego świata, gdyż Jezus Chrystus z łaski Bożej za wszystkich śmierci zakosztował
(Hebr. 2:9). |
|
Obecnie, w Wieku
Ewangelii, odbywa się też pewnego rodzaju wybór. Jedne części świata są bardziej
uprzywilejowane niż inne z powodu znajomości Ewangelii (która jest dana darmo
wszystkim, którzy ją słyszą). Rzućmy
okiem na mapę świata i popatrzmy jak mała część ludzkości w stosunku do całości
jest oświecona i błogosławiona przez Ewangelię Chrystusową, przynajmniej w pewnym
stopniu. Spójrz na siebie, na dane Ci przywileje i wiedzę, i porównaj z nimi wiedzę
milionów pozostających dzisiaj w ciemności pogan, którzy nigdy nie słyszeli głosu
powołania, a tym samym nie zostali powołani.
Gdy wybrana grupa (ci, którzy zostali powołani, by
stać się synami Boga, dziedzicami Boga i współdziedzicami z Jezusem
Chrystusem, naszym Panem, którzy uczynili swe powołanie i wybór mocnymi) będzie
skompletowana, realizacja
planu Bożego, mającego na celu zbawienie świata,
dopiero się rozpocznie.
|
Drugi
Adam
i
druga Ewa
![Bride2.jpg (3167 bytes)](../0_Images/Bride2.jpg)
"A duch i oblubienica mówią:
Przyjdź!"
|
Owo Nasienie nie wcześniej zdepcze głowę węża,
aż zostanie wybrane, rozwinięte i wywyższone do sprawowania władzy.
„A Bóg pokoju rychło
zetrze Szatana pod stopami waszymi” (Rzym. 16:20 NB; 1 Mojż. 3:15).
W Wieku Ewangelii czysta panna, wierny Kościół,
przygotowuje się na przyjście Oblubieńca. Na końcu Wieku Ewangelii, gdy będzie ona
już gotowa (Obj. 19:7), przyjdzie Oblubieniec i ci, którzy będą gotowi, wejdą z Nim
na wesele.
Gdy drugi Adam i druga Ewa połączą się, wówczas
rozpocznie się chwalebne dzieło restytucji. W następnym świecie, w nowym niebie i
nowej ziemi, Kościół nie będzie już dłużej zaręczoną panną, lecz Oblubienicą.
Wówczas spełnią się następujące słowa:
„A duch i oblubienica mówią: Przyjdź!, a ten, kto słyszy
niech powie: Przyjdź! A ten kto pragnie, niech przychodzi, a kto chce, niech darmo bierze
wodę żywota” – Obj. 22:17 NB.
|
|
Wiek
Ewangelii, daleki od
zakończenia misji Kościoła, jest tylko okresem koniecznych przygotowań do
wielkiej,
przyszłej pracy. Do wypełnienia się tego obiecanego przyszłego błogosławieństwa
wszelkie stworzenie wzdycha i wespół boleje aż dotąd, oczekując objawienia się synów Bożych
(Rzym. 8:22, 19). Błogosławionym faktem jest to, że w planie naszego Ojca
jest przewidziana wolna łaska w najpełniejszym wymiarze, jako błogosławiona
sposobność przyszłego wieku, nie tylko dla żyjących, lecz także dla
tych, którzy umarli. |
Ci, którzy przebywają w
grobie, są więźniami nadziei. ![Grave1.jpg (2917 bytes)](../0_Images/Grave1.jpg)
|
Niektórzy częściowo
rozumieją błogosławieństwa, jakie miały nastać w czasie wtórego przyjścia i w
pewnym sensie doceniają fakt, iż Pan miał przyjść, by obdarzyć ludzkość wielkim
błogosławieństwem zapewnionym kosztem swej własnej śmierci. Jednak wykazują oni brak
zrozumienia tej ostatniej myśli, tj. iż ci, którzy są w grobach, będą tak samo mieli
korzyść z panowania Mesjasza jak ci, którzy wówczas nie będą całkowicie poddani
niewoli skażenia – śmierci. Ale jak
pewnym jest fakt, że Jezus umarł za wszystkich,
tak samo pewne jest, że wszyscy muszą skorzystać z błogosławieństw i możliwości
zapewnionych przez Jego kosztowną krew. Stąd w Tysiącleciu powinniśmy się spodziewać
błogosławieństw zarówno dla tych, którzy są w grobach, jak i dla tych, którzy w
nich nie są. Zastanawiając się dalej nad świadectwem Pańskim na ten
temat, znajdziemy
liczne dowody potwierdzające taki pogląd.
Ze względu na Boski plan uwolnienia, przebywający
w grobie nazwani są „więźniami nadziei”4.
4. Zach. 9:12 wg KJ.
|
Większość ludzi nie słyszała
o Jezusie. ![Family7.jpg (4846 bytes)](../0_Images/Family7.jpg)
Co stało się z rzeszami
ludzi, którzy umarli, nie usłyszawszy o Jezusie?
Jaki będzie ich los? |
Czy
jest nadzieja
dla niewybranych?
Ocenia się, że około sto czterdzieści trzy miliardy istot ludzkich żyło na
ziemi w ciągu sześciu tysięcy lat od stworzenia Adama. Szacując tak
hojnie, jak na to
pozwala rozsądek, można przyjąć, że mniej niż jeden miliard z tej liczby to święci
Boży.
Z tej i tak zawyżonej liczby pozostaje ogromna
liczba stu czterdziestu dwóch miliardów (142 000 000 000) tych, którzy
umarli, nie
mając wiary i nadziei w jedynym imieniu danym
pod niebem, a więc danym ludziom, przez które możemy być zbawieni.
Istotnie, większość z nich nigdy nie dowiedziała
się ani nie słyszała o Jezusie, nie mogła więc wierzyć w Tego, o którym nic nie
słyszała.
Co stało się,
zapytujemy, z tym
wielkim mnóstwem ludzi, o których liczby dają nam tak niedostateczne wyobrażenie? Jaki
jest i jaki ma być ich stan? Czy Bóg im niczego nie zapewnił, przewidziawszy na
pewno ich stan i sytuację, w jakiej się znajdowali? Czy też od założenia świata
miał dla nich przygotowane okrutne, bezlitosne i beznadziejne wieczne męki, jak wiele z
Jego dzieci twierdzi?
A może ma On jeszcze w
zapasie, w
wysokości i głębokości, w długości i szerokości Swego planu, zachowaną dla nich
sposobność poznania tego jedynego imienia, a
dla tych wszystkich, którzy dowiedziawszy się o Nim okażą posłuszeństwo ustalonym
warunkom – możność radowania się wiecznym życiem?
|
Ateizm
Kalwinizm
Arminianizm |
Te pytania zadaje sobie każdy myślący chrześcijanin,
pragnąc znaleźć prawdziwą odpowiedź, która zgadzałaby się z charakterem
Jahwe.
Różne daje się na nie odpowiedzi:
Ateizm
odpowiada: Wszyscy oni umarli na zawsze. Nie ma życia przyszłego. Nigdy nie będą
już żyli.
Kalwinizm
odpowiada: Oni nie zostali wybrani do zbawienia. Bóg z góry postanowił i
przeznaczył ich na stracenie, na pójście do piekła, w którym się teraz znajdują,
wijąc się w bólu. Pozostaną tam na zawsze bez nadziei.
Arminianizm
odpowiada: Wierzymy, że Bóg wybacza wielu ludziom z powodu ich
niewiedzy. Ci,
którzy postępowali najlepiej jak umieli, na pewno staną się częścią
„Kościoła Pierworodnych”, mimo że nigdy nie słyszeli o
Jezusie.
|
Jedyną
podstawą
zbawienia jest Chrystus.
![Jesus26Peter.jpg (2864 bytes)](../0_Images/Jesus26Peter.jpg)
Wiara Piotra
|
Do ostatniego z
przytoczonych poglądów skłania się większość chrześcijan ze wszystkich wyznań
(choć kodeks wiary niektórych z nich mówi coś całkiem przeciwnego), czując, że
żaden inny pogląd nie dałby pogodzić się z Boską sprawiedliwością. Ale czy Pismo Święte popiera ten ostatni pogląd? Czy
naucza ono, że nieznajomość jest podstawą do zbawienia? Nie. Jedyną podstawą do
zbawienia, wymienioną przez Pismo Święte, jest wiara
w Chrystusa jako Odkupiciela i Pana – „łaską jesteście zbawieni przez wiarę”
(Efez. 2:8 BG).
Usprawiedliwienie przez wiarę jest podstawową
zasadą całego systemu chrześcijaństwa. Na pytanie: „Co muszę zrobić, aby
być zbawionym?” apostoł odpowiada:
Wierz w Pana Jezusa Chrystusa,
„nie ma żadnego
innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być
zbawieni” (Dz. Ap. 4:12 NB). „Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony
będzie” – Rzym. 10:13 NB.
|
![Paul6.jpg (9786 bytes)](../0_Images/Paul6.jpg)
Ewangelia przekazana poganom
Czy niewiedza może
zbawić człowieka?
![Moses7Law.jpg (5152 bytes)](../0_Images/Moses7Law.jpg)
Prawo Boskie dane Izraelowi nie przyniosło życia
|
Paweł jednak zauważa,
że człowiek najpierw musi usłyszeć Ewangelię, zanim uwierzy, mówiąc:
„Ale jak mają wzywać tego, w którego nie
uwierzyli? A jak
mają uwierzyć w tego, o którym nie słyszeli?” – Rzym. 10:14 NB.
Niektórzy twierdzą, że Paweł
naucza, iż niewiedza zbawi ludzi, gdy mówi, że „poganie,
zakonu nie mając, sami sobie są zakonem” (Rzym. 2:14 BG). Z tego wnioskują,
że owo prawo, jakiego dostarcza poganom sumienie, wystarcza do ich
usprawiedliwienia.
Takie osoby nie rozumieją Pawła. Dowodzi on, że
cały świat jest winien wobec Boga (Rzym. 3:19), że poganie, którzy nie mają spisanego
prawa, zostali potępieni, a nie
usprawiedliwieni, przez własne sumienie. Bierze ich ono w obronę, bądź potępia, co
dowodzi, że nie są doskonali i nie zasługują na życie.
Podobnie Żydzi, mając spisane prawo, byli przez
nie potępieni, „gdyż przez zakon
jest poznanie grzechu” (Rzym. 3:20 BG). Zakon dany Żydom ujawnił ich
słabości. Został wprowadzony, aby im pokazać, iż byli niezdolni usprawiedliwić się
przed Bogiem, gdyż „z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony przed nim
[przed Bogiem] żaden człowiek”.
Spisane prawo potępiło
Żydów, a poganie posiadali sumienia na tyle światłe, by i ich potępiały. Zatem usta każdego są
zamknięte w kwestii roszczenia sobie prawa do życia, i tak oto cały świat jest winny
wobec Boga.
|
Wielu chrześcijan błędnie
sądzi, że Bóg nie potępia nieświadomości. |
Jakub mówi (2:10), iż
ktobykolwiek zachował cały Zakon, a przekroczyłby jedno przykazanie, jest winien i nie
może się domagać żadnego z błogosławieństw obiecanych przez Przymierze
Zakonu.
Pamiętając o tej wypowiedzi, zdajemy sobie sprawę z faktu, że istotnie „nie
ma ani jednego sprawiedliwego” (Rzym. 3:10 NB).
W ten sposób Pismo Święte zamyka wszystkie drzwi nadziei – z wyjątkiem jednych – i
wykazuje, że nikt z potępionych nie jest w stanie uzyskać życia wiecznego na podstawie
dobrych uczynków, i że równie bezużyteczne jest powoływanie się na nieświadomość
jako na podstawę do zbawienia. Nieświadomość nie upoważnia nikogo do nagrody, jaką otrzymuje się dzięki wierze i
posłuszeństwu. |
Pan Bóg ma błogosławieństwo
dla wszystkich. |
Wielu chrześcijan nie
chce wierzyć, że miliony nieświadomych dzieci oraz pogan zostały na wieki stracone
(co, według otrzymanej przez nich nauki znaczy, że zostały posłane do miejsca
wiecznych i beznadziejnych mąk) i utrzymuje, wbrew oświadczeniom Biblii, że Bóg nie
potępi nieświadomych. Podziwiamy
liberalność ich serc oraz ocenę Boskiej dobroci, ale radzimy im, by nie śpieszyli się
za bardzo z odrzucaniem i ignorowaniem słów Biblii. Bóg będzie błogosławił
wszystkich w sposób lepszy niż przez niewiedzę.
|
![Heathen1.jpg (12703 bytes)](../0_Images/Heathen1.jpg)
![Heathen2.jpg (8487 bytes)](../0_Images/Heathen2.jpg)
![Heathen3.jpg (7076 bytes)](../0_Images/Heathen3.jpg)
Co
stanie się z poganami?
|
Ale czy
ci, którzy tak
myślą, działają zgodnie z głoszonymi przez siebie przekonaniami? Nie, gdyż mimo
zapewnień, że wierzą, iż osoby nieświadome będą zbawione z powodu swej
niewiedzy,
nie przestają wysyłać do pogan misjonarzy, narażając tysiące wartościowych istnień
ludzkich i wydając milionowe sumy. Gdyby
wszyscy poganie lub chociaż połowa z nich mogła być zbawiona przez nieświadomość,
to przez wysyłanie misjonarzy nauczających o Chrystusie czyni się im niezaprzeczalną
krzywdę. Bowiem zaledwie jeden na tysiąc uwierzy przybywającym
misjonarzom.
Gdyby więc ten pogląd był prawdziwy, to o wiele
lepiej byłoby pozostawić pogan w nieświadomości, w takiej bowiem sytuacji większa ich
liczba byłaby zbawiona. Argumentując dalej w ten sam sposób, można by postawić
pytanie: Gdyby Bóg pozostawił wszystkich ludzi w nieświadomości, czy wszyscy byliby
zbawieni?
Jeśli tak, to przyjście i śmierć Jezusa
byłyby bezużyteczne, głoszenie i cierpienia apostołów oraz świętych byłyby
próżne, a Ewangelia zamiast być dobrą nowiną, byłaby bardzo złą nowiną. Jeszcze
bardziej niedorzeczne i bezsensowne jest wysyłanie do pogan misjonarzy przez
tych,
którzy zachowują kalwinistyczny, czyli fatalistyczny pogląd na wybór, mówiący, że
wieczne przeznaczenie każdej jednostki było nieodmiennie ustalone, zanim zaczęła
istnieć. |
W słusznym czasie ludzie
zostaną doprowadzeni do pełni wiedzy. ![Jesus36AngelsA.jpg (23136 bytes)](../0_Images/Jesus36Angels.jpg)
Dobra nowina o wielkiej radości,
"która będzie udziałem
WSZYSTKIEGO LUDU".
|
Biblia, pełna ducha
misyjnego, nie uczy jednak o istnieniu licznych sposobów zbawienia – jednego przez
wiarę, drugiego przez uczynki i jeszcze innego przez nieświadomość. Nie naucza
też przynoszącej ujmę Bogu doktryny o przeznaczeniu.
Biblia, pokazując, że wszelkie inne drzwi nadziei są zamknięte dla rodzaju
ludzkiego,
otwiera szeroko jedne, jedyne drzwi i ogłasza, iż każdy, kto tylko zechce, może przez
nie wejść, by otrzymać życie. Pismo Święte oznajmia też, że wszyscy, którzy teraz
nie rozumieją błogosławionego przywileju wejścia lub go nie doceniają, w słusznym
czasie zostaną doprowadzeni do pełnej wiedzy i oceny.
Jedyna droga,
dzięki której wszyscy z potępionej rasy mogą przyjść do Boga, nie zależy od dobrych
uczynków czy też od niewiedzy, lecz od wiary w kosztowną krew Chrystusa, która gładzi
grzechy świata (1 Piotra 1:19; Jan 1:29).
Oto Ewangelia, dobra nowina o wielkiej radości,
„która będzie
udziałem WSZYSTKIEGO LUDU”.
Przypuśćmy, że traktujemy te
sprawy tak właśnie jak Bóg nam je przedstawia i sprawę wyjaśnienia jaki jest Jego
charakter pozostawiamy samemu Bogu. Zapytajmy: Co się stało z owymi stu czterdziestoma
dwoma miliardami?
|
Dlaczego ludzkość
cierpi? |
Bez względu na to, co
się z nimi stało, możemy być pewni, że nie znajdują się w stanie
cierpienia, gdyż
Pismo Święte uczy nie tylko tego, że pełna nagroda będzie dana Kościołowi dopiero
wtedy, gdy Chrystus przyjdzie i nagrodzi każdego człowieka (Mat. 16:27), ale także i
tego, że niesprawiedliwi zostaną wówczas ukarani. Niezależnie od ich obecnego
stanu,
nie może on być ostateczną przewidzianą dla nich nagrodą, o czym mówi
Piotr: „umie
Pan (...) bezbożnych zachować na dzień sądu celem ukarania” (2 Piotra 2:9 NB).
I tak właśnie Pan postąpi. |
„Bóg jest miłością” ![Jesus34Cross.jpg (5390 bytes)](../0_Images/Jesus34Cross.jpg)
|
Jednak myśl, iż tylu
naszych bliźnich miałoby kiedykolwiek zginąć tylko dlatego, że nie miało
możliwości zdobycia tej wiedzy, która jest potrzebna do zbawienia, sprawia prawdziwą
przykrość mającym choć iskierkę miłości czy litości.
Ale i w tym wypadku istnieją liczne wersety Pisma Świętego, z którymi ta nauka nie da
się pogodzić. Pomyślmy: Pomijając całą nadzieję pokładaną w restytucji
przyszłego wieku i przyjmując, że przeszłość i teraźniejszość są jedynymi
okresami dającymi okazję do ubiegania się o życie wieczne, jak powinniśmy zrozumieć
następujące wyrażenia:
„Bóg jest miłością” i „Tak Bóg
umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń
wierzy,
nie zginął” (1 Jan 4:8; Jan 3:16 NB)?
Czyż nie wydaje się, że jeśli Bóg tak bardzo
umiłował świat, to mógł poczynić jakieś kroki, by nie tylko wierzący mogli być
zbawieni, lecz także, by wszyscy mogli usłyszeć i dzięki temu uwierzyć?
|
Nie wszyscy zostali już oświeceni. |
Wyniki naszych obserwacji
są też sprzeczne z tym, co mówi następujący werset:
„Tenci był tą prawdziwą światłością, która oświeca
każdego człowieka przychodzącego na świat” (Jan 1:9 BG).
Tak nie jest, nie każdy człowiek był oświecony,
można raczej zauważyć, że Pan nasz oświecił tylko nieliczne jednostki spomiędzy
miliardów mieszkańców ziemi.
Nawet w obecnych, stosunkowo postępowych
czasach,
miliony pogan nie dają żadnego dowodu na to, że zostały oświecone, nie dawali też
takich dowodów sodomici ani rzesze innych ludzi żyjących w minionych
wiekach. |
Czy odkupienie było
chybionem wysiłkiem? ![Jesus30AngelsA.jpg (22907 bytes)](../0_Images/Jesus30Angels.jpg)
"Bo oto zwiastuję wam
radość wielką, która będzie udziałem WSZYSTKIEGO LUDU"
(Łuk. 2:10 NB)
|
Chrystus
zakosztował
śmierci
za każdego
Czytamy, iż Jezus Chrystus z łaski Bożej zakosztował śmierci „za każdego”
(Hebr. 2:9 NB).
Jeśli Chrystus zakosztował śmierci za wspomniane
już sto czterdzieści trzy miliardy i z jakiegoś powodu ofiara stałaby się skuteczna
tylko dla jednego miliarda, czy odkupienie nie okazałoby się w pewnej mierze
fiaskiem? I
czy w takim wypadku, wypowiedź apostoła nie jest zbyt dużym uogólnieniem?
A kiedy czytamy jeszcze:
„Bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie
udziałem WSZYSTKIEGO LUDU” (Łuk. 2:10 NB)
i spoglądając wokół siebie dostrzegamy, że tylko dla „Maluczkiego
Stadka” stała się ona dobrą nowiną, nie dla wszystkich ludzi, to wniosek
ten zmusza nas do zastanowienia się, czy aniołowie nie przesadzili z ową dobrocią i
rozległością ogłaszanego poselstwa i nie przecenili doniosłości dzieła, jakiego
miał dokonać zapowiadany przez nich Mesjasz?
|
Czy
wszyscy mają być objęci dobrodziejstwem wynikającym ze śmierci
Chrystusa? |
Jeszcze inna wypowiedź
głosi:
„Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między
Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który samego siebie złożył jako okup za
wszystkich” (1 Tym. 2:5, 6 NB).
Okup za wszystkich? Dlaczego zatem wszyscy, których to
dotyczy, nie mieliby być
objęci dobrodziejstwem wynikającym ze śmierci Chrystusa? Dlaczego wszyscy nie mieliby
poznać Prawdy, aby mogli w nią uwierzyć?
|
Kluczem
jest okup, o którym ma być świadczone we właściwym czasie.
![Jesus31Nailed.jpg (4310 bytes)](../0_Images/Jesus31Nailed.jpg)
Ukrzyżowanie
|
Bez właściwego klucza te
wypowiedzi zdają się być niezrozumiałe, sprzeczne z sobą, ale gdy znajdziemy klucz do
Boskiego planu, wszystkie wersety jednogłośnie oświadczają: „Bóg jest
miłością”. Klucz ten mieści się w drugiej części ostatniego z
zacytowanych wersetów:
„Który samego siebie złożył jako okup za
wszystkich, ABY
O TYM ŚWIADCZONO WE WŁAŚCIWYM CZASIE”.
Bóg ma czas właściwy na wszystko. Mógł On dać
to świadectwo ludziom żyjącym w przeszłości, ale fakt, że tego nie uczynił,
dowodzi, że czas właściwy nadejdzie dla nich w przyszłości. Dla
wszystkich, którzy
będą należeć do Kościoła, Oblubienicy Chrystusa, i dzielić zaszczyty Królestwa, „czasem
właściwym”, przeznaczonym na to, by usłyszeli, jest czas
obecny: kto ma
dziś uszy niechaj słucha, i czuwa, a odpowiednio do tego będzie błogosławiony.
Choć Jezus zapłacił za nas okup, zanim
przyszliśmy na świat, to jeszcze przez wiele lat nie nadszedł nasz „czas
właściwy”, w którym moglibyśmy o tym usłyszeć, i dopiero docenienie okupu
przyniosło z sobą odpowiedzialność; odpowiedzialność jedynie w takiej
mierze, w
jakiej jesteśmy zdolni to dzieło zrozumieć i ocenić.
Ta sama zasada odnosi się do
wszystkich: w
przewidzianym przez Boga właściwym czasie świadectwo o okupie dotrze do wszystkich i
wówczas wszyscy będą mieli sposobność uwierzyć i otrzymać błogosławieństwo.
|
Czy śmierć jest końcem
wszelkiej nadziei? |
Przeważa
opinia, iż wraz
ze śmiercią kończy się wszelka próba. Nie ma jednak wersetu Pisma Świętego, który
by tego nauczał, ponadto wszystkie wyżej zacytowane wersety, oraz wiele
innych,
okazałyby się co najmniej bez znaczenia, gdyby śmierć była końcem wszelkiej nadziei
nieświadomych rzesz ludzkich. Na poparcie tego powszechnego przekonania cytuje się jeden
werset:
„na którymkolwiek miejscu upadnie to
drzewo, tam zostanie” (Kazn. 11:3 BG).
|
![Grave2A.jpg (16352 bytes)](../0_Images/Grave2.jpg)
W jaki sposób wszyscy
ludzie mają osiągnąć poznanie prawdy?
Dwóch
biblijnych Adamów -- Adam i Jezus.
|
Jeśli przytoczony
werset ma jakikolwiek związek z przyszłością człowieka, wskazuje on, że stan
człowieka w jakim zszedł do grobu nie zmieni się, dopóki nie zostanie on
wzbudzony. I
to stanowi jednolitą naukę całego Pisma Świętego odnoszącą się do tego
przedmiotu,
co ukażą dalsze rozdziały. Skoro Bóg nie
zamierza zbawić ludzi na podstawie ich niewiedzy, ale chce „aby wszyscy ludzie (...) doszli do poznania
prawdy” (1 Tym. 2:4 NB) i skoro rzesze ludzkie umierały w nieświadomości, a „nie
masz żadnej pracy ani myśli, ani umiejętności, ani mądrości w grobie” (Kazn. 9:10
BG), dlatego Stwórca przygotował wzbudzenie umarłych w tym celu, by ludzie
posiedli wiedzę, wiarę i zbawienie.
Stąd jego planem jest:
„Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w
Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. A każdy w swoim porządku”
– Kościół Wieku Ewangelii, Oblubienica, Ciało Chrystusa
najpierw,
a potem, w Wieku Tysiąclecia, wszyscy, którzy Go przyjmą w czasie Jego obecności
(słowo błędnie przetłumaczone na przyjście) trwającej tysiąc lat. Będzie to
właściwy Pański czas, by wszyscy Go poznali, od najmniejszego do największego – 1
Kor. 15:22 NB.
Jak śmierć nastąpiła z powodu pierwszego
Adama, tak życie nastanie dzięki
Chrystusowi – drugiemu Adamowi. Wszystko, co ludzkość straciła będąc w pierwszym
Adamie, ma zostać przywrócone tym, którzy uwierzą w drugiego Adama.
Gdy się obudzą, mając za sobą doświadczenie
złego, którego brakowało Adamowi, i z wdzięcznością przyjmą odkupienie jako dar
Boży, będą mogli żyć dalej, żyć wiecznie pod pierwotnym warunkiem posłuszeństwa.
Zupełne posłuszeństwo będzie wymagane, lecz będzie ono możliwe do osiągnięcia pod
sprawiedliwym panowaniem Księcia Pokoju. Tak wygląda zbawienie oferowane światu. |
Boskie zbawienie nie będzie
zanegowaniem wolnej woli człowieka. |
Zastanówmy się nad
jeszcze jednym wersetem, który jest powszechnie pomijany. Zwracają na niego uwagę tylko
uniwersaliści. Choć nie jesteśmy uniwersalistami, rościmy sobie prawo do posługiwania
się, wierzenia i radowania się z każdego świadectwa Słowa Bożego. Oto ów
werset:
„Nadzieję mamy w Bogu żywym, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a najwięcej wiernych” (1
Tym. 4:10 BG).
Bóg zbawi wszystkich ludzi, ale
„doskonale” („na zawsze”5) zbawi tylko tych, którzy przyjdą do Niego przez
Chrystusa.
Boskie zbawienie dla wszystkich ludzi, bez wyjątku, nie pozostaje w konflikcie z ich
wolną wolą, czyli wolnością wyboru. Bóg nie da ludziom życia wbrew ich
woli:
„Położyłem dziś przed tobą życie i śmierć, wybierz życie, abyś mógł żyć.”
5. Hebr. 7:25
|
![Jesus32Simeon.jpg (4989 bytes)](../0_Images/Jesus32Simeon.jpg)
Symeon i Jezus
|
Symeon zróżnicował owe
dwa zbawienia, mówiąc:
„Oczy moje widziały zbawienie Twoje (...) Światłość, która oświeci pogan, i chwałę ludu twego izraelskiego
[prawdziwych
Izraelitów]”.
Wypowiedź ta pozostaje w zgodzie z oświadczeniem
apostoła, iż fakt, że Jezus Chrystus, Pośrednik, dał samego siebie na okup za
wszystkich, będzie ogłoszony wszystkim WE
WŁAŚCIWYM CZASIE. Właśnie to świadectwo dotrze do wszystkich
ludzi,
niezależnie od ich wiary czy woli. Ta dobra nowina
o Zbawicielu, będzie dana wszystkim ludziom
(Łuk. 2:10, 11).
Ale szczególne zbawienie od grzechu i śmierci dotyczy
tylko Jego ludu (Mat. 1:21), czyli
ludu, który
w Niego wierzy, gdyż czytamy, że nad niewierzącymi pozostaje gniew Boży (Jan 3:36). |
Powszechne i szczególne
zbawienie. |
Rozumiemy
zatem, że
powszechne zbawienie, z którym w przyszłości zetknie się każdy człowiek, składa
się ze światła pochodzącego z prawdziwej światłości oraz sposobności wybrania
życia. Większość rodzaju ludzkiego
znajduje się w grobie, dlatego też będzie trzeba wyprowadzić wszystkich z
grobu, by
dać im świadectwo o dobrej nowinie, o Zbawicielu. Rozumiemy też, że szczególne
zbawienie, którym wierzący cieszą się obecnie dzięki nadziei (Rzym. 8:24), a którego
rzeczywistość w Wieku Tysiąclecia zostanie objawiona tym, którzy „uwierzą w
owym dniu”, jest zupełnym
uwolnieniem spod jarzma grzechu oraz śmierci ku chwalebnej wolności dzieci Bożych.
Lecz osiągnięcie wszystkich tych
błogosławieństw będzie uzależnione od szczerego zastosowania się do ustaw Królestwa
Chrystusowego.
|
Prawdziwe światło we właściwym
czasie oświeci każdego człowieka.
![Candle.jpg (2946 bytes)](../0_Images/Candle.jpg)
|
Będzie też ono zależeć od
tempa, w jakim będzie osiągana doskonałość, które wskaże na stopień miłości do
Króla i Jego prawa miłości. Jeśli ktokolwiek oświecony przez Prawdę i doprowadzony
do poznania miłości Bożej oraz przywrócony do ludzkiej doskonałości (istotnie lub
jedynie poczytany za doskonałego) stanie się „bojaźliwy” i będzie
się „cofał” (Hebr. 10:38, 39; Obj. 21:8), to taki ktoś będzie
razem z niewiernymi „wygładzony z ludu” (Dz. Ap. 3:23). Jest to
wtóra śmierć. Tak więc
wszystkie, dotąd trudne, wersety zostały wyjaśnione poprzez zdanie: „aby o
tym świadczono we właściwym czasie”.
We właściwym czasie owo prawdziwe światło oświeci każdego człowieka, który
przyszedł na świat. We właściwym czasie światło
to stanie się dobrą nowiną o „radości wielkiej, która będzie udziałem
wszystkiego ludu”.
W inny sposób tekstów tych nie
można wyjaśnić bez wypaczenia. Paweł przytacza ten argument ze szczególnym naciskiem
w liście do Rzymian 5:18, 19.
Uzasadnia on, że jak wszyscy ludzie
zostali skazani na śmierć z powodu przestępstwa Adama, tak sprawiedliwość Chrystusa i
Jego posłuszeństwo aż do śmierci stały się podstawą usprawiedliwienia. I jak
wszyscy stracili swoje życie w pierwszym Adamie, tak wszyscy, mimo że na to nie
zasługują, mogą otrzymać życie przez przyjęcie drugiego Adama. |
Przywrócenie
Izraela
Bóg mówi do Izraela: |
Restytucję
przepowiadali wszyscy święci
prorocy i nauczali o niej
Piotr nam
powiada, iż restytucję, czyli czas naprawienia wszystkich rzeczy,
przepowiadali wszyscy święci prorocy (Dz. Ap. 3:19-21). Istotnie, każdy z nich o niej
naucza. Ezechiel mówi o dolinie suchych kości:
„Te kości – to cały dom izraelski”.
|
„Oto ja otworzę groby
wasze i wywiodę was z grobów waszych, ludu mój! i przywiodę was do ziemi
izraelskiej! "I dowiecie się, żem Ja Pan, gdy ja dam w was ducha
mojego, a ożyjecie,
i dam wam odpocząć w waszej ziemi,
i dowiecie się, że Ja Pan mówię to i uczynię, mówi Pan”
– Ezech. 37:11-14 BG. |
![wpe68D.jpg (11899 bytes)](../0_Images/DryBones.jpg)
Wizja Ezechiela -
Dolina suchych kości |
![ISMenorah.jpg (6353 bytes)](../0_Images/ISMenorah.jpg)
Menora w Izraelu
![ISVineyard.jpg (4664 bytes)](../0_Images/ISVineyard.jpg)
Winnica w Izraelu
|
Z tym zgadzają się
słowa Pawła (Rzym. 11:25, 26 NB):
„Zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do
czasu, gdy poganie w pełni wejdą [wybrane grono, Oblubienica
Chrystusa]. I
w ten sposób cały Izrael będzie zbawiony”, czyli ponownie wyprowadzony ze
stanu odrzucenia, gdyż „nie odrzucił Bóg swego ludu, który uprzednio sobie
upatrzył” (w. 2).
Naród ten został odrzucony od Boskiej łaski
wtedy, gdy wybierana była Oblubienica Chrystusowa, ale będzie ponownie przywrócony, gdy
to dzieło się zakończy (w. 28-33). W proroctwach znajduje się mnóstwo oświadczeń
dotyczących sposobu, w jaki Bóg ponownie go wszczepi i już więcej nie
wykorzeni.
„Tak mówi Pan, Bóg Izraela: (...) zwrócę na nich oko z
myślą o dobrem, i sprowadzę ich z powrotem do tej ziemi, i odbuduję
ich, a nie
zburzę, zasadzę ich, a nie wykorzenię. I dam im serce, aby mnie
poznali, że Ja
jestem Pan. I będą mi ludem, a Ja będę im Bogiem, bo nawrócą się do mnie całym
swoim sercem” (Jer. 24:5-7; 31:28; 32:40-42; 33:6-16 NB).
Te słowa nie mogą się odnosić jedynie do
przyprowadzenia ich do ziemi po poprzednich okresach niewoli w Babilonii, Syrii i in.,
ponieważ później zostali znowu wykorzenieni.
|
Każdy,
kto umrze w ciagu dnia Tysiąclecia,
umrze za swoje grzechy ![Grave15.jpg (2607 bytes)](../0_Images/Grave15.jpg)
|
Ponadto Pan mówi:
„W owych dniach już nie będą mówili: Ojcowie jedli
cierpkie grona, a zęby synów ścierpły, lecz każdy umrze za swoją winę”
(Jer.
31:29, 30 NB).
Teraz jeszcze tak nie jest. Wszyscy umierają nie za
swoje grzechy, lecz za grzech Adama – „W Adamie wszyscy umierają”.
Adam spożył cierpkie grono grzechu i nasi ojcowie
nadal je spożywali, powodując dalsze choroby i niedole swoich dzieci, przyspieszając
tym samym karę – śmierć. Owym dniem, w którym „każdy [kto
umiera] umrze [tylko]
za swoją winę”, jest Dzień Tysiąclecia, czyli restytucji.
|
Obietnice
dane Izraelowi mają szersze zastosowanie.
|
Liczne proroctwa i
obietnice dotyczące przyszłych błogosławieństw zdają się odnosić wyłącznie do
Izraela. Należy jednak pamiętać, iż był to naród figuralny i dane mu były
obietnice, które czasem stosowały się doń szczególnie, ogólnie jednak miały szersze
zastosowanie – odnosiły się do całej ludzkości, którą ów naród przedstawiał. Izrael jako naród stanowił obraz całego świata, a jego
kapłaństwo było obrazem wybranego „Maluczkiego Stadka”, Głowy i
Ciała Chrystusa, „królewskiego kapłaństwa”; natomiast
ofiary,
oczyszczenia i pojednania dokonywane na rzecz Izraela przedstawiają „lepsze
ofiary”, pełniejsze oczyszczenia i rzeczywiste pojednanie
„za grzechy
całego świata”, którego Izrael jest częścią. |
Bóg
obiecuje restytucję dla wszystklich ludzi łącznie z mieszkańcami
Sodomy.
![ISLotsWife.jpg (19649 bytes)](../0_Images/ISLotsWife.jpg)
Odejście
Lota z Sodomy
|
Mimo że Izrael ma
znaczenie obrazowe, Bóg wyszczególnia inne narody i obiecuje przywrócić je do łask.
Za przekonywającą ilustrację niech posłuży nam przykład sodomitów. Niewątpliwie,
jeśli stwierdzimy, że Pismo Święte jasno naucza o restytucji dla mieszkańców Sodomy,
możemy być pewni prawdziwości tej chwalebnej nauki, mówiącej o przywróceniu do
pierwotnego stanu wszystkich ludzi, którą od wieków przepowiadali wszyscy święci
prorocy. Dlaczego sodomici nie mieliby mieć
takiej samej sposobności osiągnięcia doskonałości i życia wiecznego jak Izrael czy
każdy z nas? Istotnie, nie byli oni sprawiedliwi, ale sprawiedliwym nie był też Izrael
ani nikt z nas, którzy obecnie usłyszeliśmy Ewangelię.
„Nie ma sprawiedliwego ani jednego”, bez
przypisanej sprawiedliwości Chrystusa, który umarł za wszystkich. Własne słowa
naszego Pana mówią nam, że choć Bóg zesłał deszcz ognia z nieba niszcząc
sodomitów z powodu ich niegodziwości, z Jego punktu widzenia nie byli oni jednak tak
wielkimi grzesznikami, jak Żydzi, posiadający więcej wiedzy (1 Mojż. 19:24; Łuk.
17:29).
Do Żydów w Kapernaum Jezus powiedział:
„gdyby się w Sodomie dokonały te cuda, które się stały u
ciebie, stałaby jeszcze po dzień dzisiejszy” (Mat. 11:23 NB).
|
W
dniu sądu będzie sposobność dla wszystkich.
![ISCapernaum1.jpg (2606 bytes)](../0_Images/ISCapernaum.jpg)
Ruiny synagogi w Kapernaum
|
Przyszłe błogosławieństwa
dla mieszkańców Sodomy
Tym samym Pan
uczy, iż sodomici nie mieli pełnej sposobności i zapewnia im
taką sposobność, gdy dodaje (w. 24):
„Ale powiadam wam: lżej będzie ziemi sodomskiej w dniu
sądu aniżeli tobie”.
Charakter Dnia Sądu i jego dzieło będą
przedstawione w dalszej części książki. Tu jedynie zwracamy uwagę na
fakt, że
będzie to znośny czas dla
Kapernaum, a
jeszcze bardziej znośny dla Sodomy, ponieważ
mieszkańcy owych miast nie mieli pełnej
wiedzy ani nie doznali błogosławieństw, jakie mają nastąpić przez obiecane „Nasienie”;
jednak Kapernaum zgrzeszyło przeciwko większemu światłu. |
"Nowe
Przymierze" |
Jeżeli więc Kapernaum i
cały Izrael mają być wspomniane i błogosławione w warunkach działania
„Nowego Przymierza” zapieczętowanego krwią Jezusa, to dlaczego sodomici nie mieliby też być
błogosławieni razem ze „wszystkimi
narodami ziemi”? Z pewnością
będą. Pamiętajmy, że choć Bóg sprawił, iż „spadł jako deszcz ogień z siarką z
nieba, i wytracił wszystkich” wiele stuleci
przed narodzeniem Jezusa, to gdy mowa jest o przywróceniu ich do łask, nasuwa się
wniosek o ich wzbudzeniu, wyjściu z grobów.
|
![ISSodomSalt.jpg (2957 bytes)](../0_Images/ISSodomSalt.jpg)
Sól w Morzu
Martwym w okolicach Sodomy i Gomory
![ISSodomRuins.jpg (3548 bytes)](../0_Images/ISSodomRuins.jpg)
Ruiny w okolicach Sodomy
|
Przestudiujmy teraz
proroctwo Ezechiela 16:48-63. Przeczytajmy je uważnie. Jest to wypowiedź Boga o
Izraelu,
porównywanym z sąsiednią Samarią oraz z Sodomą, o których Bóg mówi:
„Zniosłem je, gdyż to uznałem za dobre”6. 6. Ezech.16:50 wg KJ.
Ani Jezus, ani prorok nie dają żadnego
wyjaśnienia tego pozornie niekonsekwentnego postępowania Boga, polegającego na
zniszczeniu Sodomy i pozwoleniu bardziej winnym niż Sodoma ujść przed karą. W
„czasie właściwym”, gdy wielkie zamiary Boga będą znane, sprawa ta stanie
się jasna.
Prorok po prostu oświadcza, że Bóg
„uznał za
dobrą” taką interwencję, a Jezus dodaje, że lżej im będzie w dniu sądu, niż
innym, bardziej winnym. W związku z domniemaniem, iż wraz ze śmiercią kończy się
wielka próba i że w przyszłości nie będzie żadnej możliwości poznania Prawdy i
okazania wobec niej posłuszeństwa, możemy zapytać:
Dlaczego Bóg uznał za dobre usunięcie owych ludzi
bez dania im szansy zbawienia na podstawie wiedzy o jedynym imieniu, przez które mogą
być zbawieni? Odpowiedź jest prosta: Nie był to jeszcze dla nich właściwy czas.
W „czasie właściwym” zostaną
wzbudzeni z martwych i doprowadzeni do poznania Prawdy, a tym samym błogosławieni razem
ze wszystkimi pokoleniami ziemi przez obiecane „Nasienie”. Wówczas
będą oni poddani próbie życia wiecznego.
|
Każdy
członek
rodzaju ludzkiego ma miejsce w planie Boga. |
Tylko takie wyjaśnienie,
a nie inne, pozwoli zrozumieć nam sposób postępowania miłującego Boga z Amalekitami i
innymi narodami, które On nie tylko pozwolił, ale także rozkazał zgładzić, mówiąc
do Izraela:
„Idź więc teraz i pobij Amaleka i wytęp jako obłożonego
klątwą jego i wszystko, co do niego należy; nie lituj się nad nim, ale wytrać
mężczyznę i kobietę, dziecię i niemowlę, wołu i owcę, wielbłąda i osła” (1
Sam. 15:3 NB).
To na pozór beztroskie pozbawianie życia będzie
się nam wydawać niemożliwe do pogodzenia z miłością przypisywaną Bogu i nauką
Jezusa, mówiącą „miłujcie nieprzyjaciół waszych” itd., dopóki nie zrozumiemy
systematycznie ułożonego planu Boga, owego „właściwego czasu” na spełnienie
każdej jego części oraz faktu, iż każdy członek rodzaju ludzkiego ma w nim swe
miejsce.
|
|
Rozumiemy
teraz, że Amalekici, sodomici i inni stanowią przykład sprawiedliwej zapalczywości Boga oraz Jego
zdecydowania w sprawie ostatecznego i zupełnego zniszczenia złoczyńców, przykład, z
którego odniosą korzyść nie tylko inni, lecz także oni sami, gdy nadejdzie dzień ich
sądu i próby. Ludzie ci mogli równie
dobrze umrzeć na skutek choroby lub dotknięcia plagą. Miało to dla nich niewielkie
znaczenie, bowiem uczyli się tylko, jakie są skutki zła, aby kiedy znajdą się na
próbie w „czasie właściwym”, mogli nauczyć się sprawiedliwości,
odróżnić i wybrać dobro oraz posiąść życie wieczne.
|
Pożyteczny
przykład
sprawiedliwej zapalczywości
Boga. |
![BattleAmalikites.gif (32266 bytes)](../0_Images/BattleAmalikites.gif)
Zabicie Amalekitów
|
Chrystus powraca by otworzyć
więzienie śmierci. ![wpe69B.jpg (3494 bytes)](../0_Images/Grave14.jpg)
|
Zbadajmy jednak dalszy
ciąg proroctwa. Po porównaniu Izraela z Sodomą oraz z Samarią i wyraźnym
zaznaczeniu,
iż jest on najbardziej godny potępienia (Ezech. 16:48-54), Pan powiedział:
„Przywrócęli zaś więźniów ich, to jest więźniów
Sodomy i córek jej, i więźniów Samarii i córek jej: tedyć też przywiodę pojmanych
więźniów twoich w pośrodku ich” (BG).
Więzieniem dla więźniów, o których jest tu
mowa, nie może być nic innego jak śmierć, gdyż wspomniane osoby wówczas nie żyły.
W stanie śmierci wszyscy są więźniami. Chrystus miał przyjść, by otworzyć drzwi
grobu i uwolnić uwięzionych (Izaj. 61:1; Zach. 9:11).
W wersecie 55 jest to nazwane powrotem „do
pierwszego stanu” – restytucją. |
Obietnica
Boska jest pewna -- potwierdzona w Chrystusie.
![Law2.jpg (5296 bytes)](../0_Images/Law2.jpg)
Nowe przymierze zastąpi
stare przymierze zakonu.
|
Niektórzy chętnie
przyjmują Boskie miłosierdzie okazane w Chrystusie, przebaczające im popełniane przez
nich grzechy oraz słabości mimo większego światła i wiedzy. Nie mogą jednak
wyobrazić sobie tej samej łaski zastosowanej na rzecz innych w czasie działania Nowego
Przymierza, choć zdają się zgadzać się z oświadczeniem apostoła, iż Jezus Chrystus
z łaski Bożej za każdego człowieka zaznał śmierci.
Niektórzy z nich sugerują, iż Pan w tym proroctwie ironicznie przemawia do Żydów,
dając im do zrozumienia, że byłby tak samo skłonny przywrócić do życia ich jak
sodomitów, ale nie zamierza wcale tego uczynić. Ale sprawdźmy czy następne
wersety zgadzają się z tą myślą. Pan mówi:
„Wszakże wspomnę
na przymierze moje z tobą, uczynione za dni młodości twojej, i stwierdzę z tobą
przymierze wieczne. I wspomnisz na drogi
twoje,
i zawstydzisz się, gdy przyjmiesz siostry twoje (...) A tak utwierdzę przymierze moje z tobą, a dowiesz
się, żem ja Pan. Abyś wspomniała, i zawstydziła się, i nie mogła więcej otworzyć
ust dla wstydu swego, gdy cię oczyszczę od wszystkiego, coś uczyniła, MÓWI PANUJĄCY
PAN”.
Jeśli obietnica jest w taki sposób podpisana przez
Wielkiego Jahwe, wszyscy, którzy są całkowicie przekonani o wierności
Boga, mogą
pełni ufności radować się z pewności tej obietnicy, szczególnie zaś
ci, którzy
rozumieją, że błogosławieństwa Nowego Przymierza potwierdzone zostały przez Boga w
Chrystusie, którego drogocenna krew ma zapieczętować to przymierze.
|
Izrael jest umiłowanym
narodem ze względu na wiarę ojców. ![Abraham6Isaac.jpg (7517 bytes)](../0_Images/Abraham2Isaac.jpg)
Ojciec Abraham
|
Apostoł Paweł dodaje do
tego swoje świadectwo mówiąc:
„I w ten sposób będzie zbawiony
[uleczony ze swej zatwardziałości] cały Izrael [żyjący i
zmarli], jak
napisano:
Przyjdzie z Syonu wybawiciel i odwróci
niepobożność od Jakuba.
A to będzie przymierze moje z
nimi, gdy
zgładzę grzechy ich (...) są umiłowanymi ze względu na praojców.
Nieodwołalne są bowiem dary i powołanie
Boże” – Rzym. 11:26-29 NB.
|
|
Nie ma w tym nic
dziwnego,
iż wszyscy Żydzi, sodomici, Samarytanie i cała ludzkość, będą zawstydzeni i
zmieszani, gdy w wyznaczonym przez Boga „właściwym czasie” okaże
On im bogactwo swej łaski. Tak, wielu z tych, którzy teraz są dziećmi Bożymi, będzie
bardzo zmieszanych i zdziwionych, gdy ujrzy, jak
Bóg umiłował ŚWIAT oraz jak bardzo Jego myśli i plany przewyższyły ich własne. |
Boskie myśli i plany przewyższają
ludzkie. |
Chrześcijanie powszechnie
wierzą, że wszystkie Boskie błogosławieństwa są przeznaczone jedynie dla wybranego
Kościoła. Obecnie jednak zaczynamy rozumieć, że plan Boga jest obszerniejszy niż
przypuszczaliśmy i choć przeznaczył On dla Kościoła „bardzo wielkie i
kosztowne obietnice”, dokonał też hojnych postanowień na rzecz
świata, który tak umiłował, że go odkupił. Żydzi popełnili ten sam błąd
przypuszczając, że wszelkie obietnice Boga były przeznaczone wyłącznie dla
nich. Gdy jednak nastał ów „właściwy czas”
i poganie dostąpili łaski, ostatek Izraela, którego serca były dostatecznie
otwarte,
by przeżyć radość w związku z tym ogromnym dowodem Boskiej miłości, miał udział w
większej łasce, podczas gdy resztę zaślepiały uprzedzenia i ludzkie
tradycje.
Niech ci, którzy stanowią Kościół i widzą
wschodzące światło Wieku Tysiąclecia z jego chwalebnymi korzyściami dla całego
świata, będą ostrożni, aby nie okazało się, że sprzeciwiają się zwiększającemu
się światłu i że przez jakiś czas nie dostrzegają jego chwały i błogosławieństw. |
Wypaczenie prawdy |
Jakże różni się
chwalebny plan Boga, dotyczący wyboru nielicznych jednostek w obecnym czasie w tym
celu,
by w przyszłości mogły one błogosławić wielu, od zniekształceń tych prawd
przedstawianych przez dwa przeciwne sobie poglądy – kalwinizm i
arminianizm. Pierwszy zaprzecza biblijnej nauce o wolnej łasce i
żałośnie zniekształca chwalebną naukę o wyborze. Drugi pogląd zaprzecza nauce o
wyborze i nie ogarnia w pełni błogosławionej Bożej wolnej łaski.
|
Kalwinizm powiada:
Bóg jest nieograniczenie mądry i potężny, ale lekceważy miłość i
sprawiedliwość.
|
Kalwinizm
powiada: Bóg
jest nieograniczenie mądry. Znał On koniec na początku. A ponieważ wszystkie Jego cele
będą spełnione, Bóg najwyraźniej nie mógł zaplanować zbawienia dużej liczby ludzi
poza niewielką liczbą, czyli Kościołem. Tych wybrał i z góry postanowił, że będą
zbawieni na wieki. Wszystkich innych tak samo
z góry przeznaczył i wybrał na męki wieczne, bo „znajome są Bogu od wieku7
wszystkie sprawy Jego”.
7. „od początku świata” – Dz. Ap. 15:18 wg KJ. |
Arminianizm mówi:
Bóg jest miłością i sprawiedliwością, ale pomija mądrość i moc
|
Pogląd ten ma swoje dobre
strony. Uznaje Boską wszechwiedzę. Zgadzałby się zatem z naszym ideałem wielkości Boga, gdyby nie brak dwóch
podstawowych zalet świadczących o wielkości, mianowicie – miłości i
sprawiedliwości. Żadna z tych zalet nie
objawiłaby się faktem doprowadzenia do narodzin stu czterdziestu dwóch miliardów istot
skazanych na wieczne męki jeszcze przed urodzeniem, przeciwko czemu protesty Jego
miłości byłyby tylko kpiną. Skoro Bóg jest miłością, a sprawiedliwość podstawą
Jego tronu, Jego charakter nie może być taki.
|
Pan Bóg jest Mistrzem w osiąganiu
celu.
|
Arminianizm mówi: Tak,
Bóg jest miłością. Działał w najlepszej intencji stwarzając człowieka. Bóg nie
chciał ludziom uczynić krzywdy, tylko dobro. Ale Szatanowi udało się skusić pierwszą
parę. W ten sposób nastał na świecie grzech, a przez grzech – śmierć. Od tego czasu Bóg czynił wszystko, co mógł, by uwolnić
człowieka od jego nieprzyjaciela, dał nawet swego Syna. Mimo że po sześciu tysiącach
lat Ewangelia dotarła do bardzo małej części ludzkości, mamy jednak nadzieję i
wierzymy, że w ciągu następnych sześciu tysięcy lat, dzięki energii i
wspaniałomyślności Kościoła, Bóg uleczy zło wprowadzone przez Szatana, aby wszyscy
żyjący mogli przynajmniej dowiedzieć się o Jego miłości i mieli okazję uwierzyć i
być zbawieni.
Choć ten pogląd przedstawia Boga
jako istotę pełną miłości oraz życzliwych zamiarów wobec swoich stworzeń, to
jednocześnie sugeruje, iż Bogu brak kompetencji i odpowiednich zdolności przewidywania,
by mógł zrealizować swoje życzliwe zamierzenia, czyli że brak jest Bogu mądrości i
mocy.
Taki punkt widzenia sugeruje, że
kiedy Bóg był zajęty przygotowaniami i obmyślał, co byłoby dobre dla Jego nowo
stworzonych dzieci, wkradł się Szatan i jednym mistrzowskim cięciem pokrzyżował
wszelkie plany Boga.
Udało mu się to do tego stopnia,
iż Bóg, wyczerpawszy całą swą moc, musi stracić dwanaście tysięcy lat na
przywrócenie sprawiedliwości przynajmniej w takim stopniu, by ostatek ludzkości, który
pozostanie żywy, mógł mieć sposobność wyboru dobra z taką samą łatwością jak i
zła.
Lecz owe sto czterdzieści dwa
miliardy z minionych sześciu tysięcy lat i wiele istnień z następnych sześciu
tysięcy są według tego poglądu stracone na całą wieczność, mimo miłości Boga do
nich, dlatego że Szatan przeszkodził Jego planom. Tak więc Szatanowi udaje się
posyłać na męki wieczne tysiące istot w stosunku do jednej, którą Bóg zbawia i
obdarowuje chwałą.
Podany tu pogląd zmusza człowieka do mniemania, że większa jest
mądrość i moc Szatana niż Boża, doprowadzając do zaniżonej oceny tych przymiotów u
Boga, o którym psalmista mówi coś zupełnie przeciwnego: „Albowiem On rzekł
– i stało się; On rozkazał i stanęło”. Nie! Szatan ani nie zaskoczył
Boga, ani Go nie pokonał. Nie pokrzyżował też w najmniejszym stopniu Jego planów.
Bóg jest i zawsze był absolutnym panem sytuacji, i w końcu stanie się jasne, że
wszystko współdziałało w kierunku realizacji Jego celów. |
Radujmy
się, bo przybliżyło się odkupienie!
|
Nauk o wyborze i wolnej
łasce nauczanych przez kalwinizm i arminianizm nigdy nie da się zharmonizować z sobą
nawzajem, z rozumem i Biblią. Lecz owe dwie chwalebne nauki biblijne są doskonale
harmonijne i piękne, gdy rozważa się je z punktu widzenia Planu Wieków. Jeśli zatem rozumiemy, że tak wiele
cennych i chwalebnych szczegółów planu Bożego odnoszących się do zbawienia
człowieka z grzechu i śmierci należy do przyszłości, a wtóre przyjście naszego Pana
Jezusa jest pierwszym zamierzonym krokiem prowadzącym do wypełnienia się owych od dawna
obiecanych i spodziewanych błogosławieństw, czy nie powinniśmy bardziej pragnąć Jego
wtórego przyjścia niż mniej poinformowani Żydzi, którzy wyczekiwali i tęsknili za
Jego pierwszym przyjściem?
Kto, wiedząc iż czas panowania
zła, niesprawiedliwości i śmierci ma być zakończony dzięki zwierzchnictwu i mocy,
jakie Pan będzie wówczas okazywał i że sprawiedliwość, prawda oraz pokój zapanują
wszędzie, nie cieszyłby się z tego dnia?
A kto z tych, którzy cierpią
teraz z Chrystusem, natchnieni drogocenną obietnicą, mówiącą: „jeśli z nim
cierpimy, z nim też królować będziemy”, nie podniesie głowy i nie będzie się
cieszył z każdego dowodu zbliżania się Mistrza, wiedząc, iż przybliża się też
nasze wyzwolenie i uwielbienie wraz z Nim?
Niewątpliwie wszyscy
sympatyzujący z Jego misją błogosławienia i z Jego duchem miłości powitają każdy
znak Jego przyjścia jako dowód zbliżania się „wielkiej radości, która będzie
udziałem wszystkiego ludu”.
|
![Church1B.jpg (7616 bytes)](../0_Images/Church1.jpg) |
"A
gdy się to pocznie dziać,
spoglądajcież a podnoście
głowy wasze, przeto, iż się
przybliża odkupienie wasze."
Łuk. 21:28 |
|